As miñas avoas

Gustáballe o mar, nacera en noia e desfrutaba sentada nunha rocha vendo como as ondas batían nos cantís. Dende moi cativa collíame da man e ia con ela sempre, a busca-los ovos ó galiñeiro, ó muiño, á praza polo peixe e máis por melindres ...
Lémbroa ensinándome a xogar á escoba e deixándome gañar, enredando comigo coas cazoliñas de xoguete e berrándome pra que saise do medio das mimosas ... as mimosas ... esas flores amarelas do entroido que enchían a casa da avoa co seu recendo, e xa van alá máis de trece anos. (abril 1994)
Cosía e bordaba, e facía os enxovais de tóda-las mozas casadeiras da parroquia, daquela parroquia que se xuntaba cada oito días, na casa do Pazo, pra coce-lo pan de millo no forno de pedra. Un día caeu no adro da igrexa, hai xa vintecatro anos, e non puido erguer máis ... (setembro 1983)
A miña avoiña sempre co pano cubrindolle o cabelo gris, pequerrechiña e vestida de negro e sempre con galletas no peto do mandil pra min ... dende hai case dez anos non voltei rillar galletas que tan ben me soubesen. (xaneiro 1998)

2oo7