Unha rosiña branca ...

... iso era o que ela tiña ó seu carón na almofada.A pouca luz do sol que se filtraba polas rendixas das contras anunciaba un bonito día de sol.
Aquela mañá de abril ela ó erguerse colleu a rosa e, descalza, achegouse a abrir a ventá; a luz do sol inundou o cuarto e ela reparou en que todo estaba cheo de flores brancas. No intre en que ela se deu a volta pra vestirse apareceu el.
Na porta do cuarto estaba el, vestido con pantalón e camisa de liño beis, moreniño, sempre impecable ... Achegouse a ela, deulle unha aperta e logo bicouna nos beizos, lene e docemente, coma sempre, coma cada día dende facía anos.
Ela moreniña, levaba posto un camisón de raso branco, e os tirabuzóns do seu cabelo caíanlle polos ombreiros rodeándolle a face. El colleulle a cara coas dúas mans e pousou os seus beizos nos dela, ata o sol envexaba a calor daquel bico:
-Bos días- dixo el.
-Bos días- contestou ela- gracias polas rosas.
-Flores pra outra flor -e volveu bicala.
Ese intre ... ese prezado intre era o que ela sempre quixo, o que anceiou sempre ...
Paseniño a porta foise abrindo e uns pes pequerrechos entraron no cuarto e botaron a correr cara ela ... aqueles peciños viñan cun sorriso porque o meniño sabía que súa nai o habia coller no colo, lle ía dar un biquiño e logo o ían acochar entre ela e seu pai e alí o meniño sentíase protexido e ben ... pra unha foto, estaban os tres pra facerlles unha foto.