... -eu quero chiculate- dicía aquel cativo que, con só cinco aniños non era quen de entender a negativa dos seus pais. -¿Por qué ó avó si lle-lo dades e a min non? voume anoxar convosco.
Namentras o meniño patexaba cos zoquiños e guindaba co puchiño ó chan, súa nai tentaba calmalo aloumiñándoo, pra que o vello non o oise.
Aquel velliño de cento un anos xacía na cama dende había tres días... dende que unha mañá de sabado cando se quixo erguer da cama non foi quen. Tivera xa unha vida moi longa. Con dezaséis anos obrigárono a ir á guerra e lembraba que dunha volta estivera tres días agochado no monte pra que non o matasen, cando chegou ó campamento mandárono de volta pra casa máis morto ca vivo. Dende que sandou e ata os oitenta e un anos traballou a reo como arxina na montaña e logo ata o fatal sabado vivía sentadinho nun tallo, ó calor da lareira no inverno e ó calor do sol no medio da eira, sentado no mesmo tallo picando garabullos, no verán. Cando ese rabudo bisneto veu ó mundo cambiou a face do vello, agora xa tiña un compañeiro e un entretemento; coidar daquel anxiño. Dende que o cativo nacera o avó levábao sempre con el e o pequeno entretíñase roendo mouga de broa e máis chiculate; pero daquel sabado en diante o avó xa non se erguera máis, non lle deixaban ir onda el e tampouco lle daban chiculate.
-¿Por qué non me deixades ir onda o avó a que me dea chiculate?
Naquel intre unha voz saiu do cuarto: -Deixade vi-lo meniño. O cativo achegouse ó leito, e o avó deulle na man a derradeira onza de chiculate, antes de que unha bágoa ficase pra sempre nos seus olliños grises.
-Grazas avó, quérote moito. Pero o avó xa non puido oilo ...
Namentras o meniño patexaba cos zoquiños e guindaba co puchiño ó chan, súa nai tentaba calmalo aloumiñándoo, pra que o vello non o oise.
Aquel velliño de cento un anos xacía na cama dende había tres días... dende que unha mañá de sabado cando se quixo erguer da cama non foi quen. Tivera xa unha vida moi longa. Con dezaséis anos obrigárono a ir á guerra e lembraba que dunha volta estivera tres días agochado no monte pra que non o matasen, cando chegou ó campamento mandárono de volta pra casa máis morto ca vivo. Dende que sandou e ata os oitenta e un anos traballou a reo como arxina na montaña e logo ata o fatal sabado vivía sentadinho nun tallo, ó calor da lareira no inverno e ó calor do sol no medio da eira, sentado no mesmo tallo picando garabullos, no verán. Cando ese rabudo bisneto veu ó mundo cambiou a face do vello, agora xa tiña un compañeiro e un entretemento; coidar daquel anxiño. Dende que o cativo nacera o avó levábao sempre con el e o pequeno entretíñase roendo mouga de broa e máis chiculate; pero daquel sabado en diante o avó xa non se erguera máis, non lle deixaban ir onda el e tampouco lle daban chiculate.
-¿Por qué non me deixades ir onda o avó a que me dea chiculate?
Naquel intre unha voz saiu do cuarto: -Deixade vi-lo meniño. O cativo achegouse ó leito, e o avó deulle na man a derradeira onza de chiculate, antes de que unha bágoa ficase pra sempre nos seus olliños grises.
-Grazas avó, quérote moito. Pero o avó xa non puido oilo ...
Eu tamén te quero moito, anque nunca cho dixese.
.JPG)
Esta é a caixa que el trouxo da mili no ano 1936.
.JPG)
.JPG)
.JPG)
Nenhum comentário:
Postar um comentário