O pote do caldo

Eran as nove da noite, fóra o vento zoaba coma se o mundo fose rematar. Onda o lar a vella arrolaba o meniño no berce namentres eu a fitaba quedo. Os tronos metéranlle medo a aquel cativiño que non chegaba ó ano de vida. Eu xa tiña oito anos e naquel tempo tiña visto como a avoiña ía quedando soa. Só tivera un fillo e había xa máis dun ano que marchara pra arxentina porque era o único xeito de sair da miseria. A súa nora era unha rapaza loiriña e menuda e o home deixouna en estado de "boa esperanza" cando emigrou, pero cando o meniño veu a este mundo, foise a nai. Tódo-los esforzos da vella eran pro meniño, levábao con ela nun cesto de bimbio cando ía ó xornal e á noite cando chegaba á casa, viña co cuartillo do leite pro cativo e cansa sentaba ó meu carón no lar. Os seus ósos xa non daban pra máis. Esa noite de trebón o meniño non acougou ata que a avoa o colleu no colo. Naquel intre reparou en min e díxome: -Logo só lle has quedar tí, tes que coidalo. Quixen respostarlle pero non fun quen, como lle ía falar se eu so era ... ... ... ...