Porque a min non mo deron feito...

... non tiven a túa sorte, máis tampouco me queixo da miña. Ás veces todo o que nos ocorre na vida non son máis ca algunhas probas que fan o camiño difícil, costa arriba. Eu non son quen pra queixarme. Certo que non teño unha carreira porque meus pais non ma puideron dar, certo tamén que sempre tiven que traballar a reo polo que quería. Nin cando era cativa fun caprichosa, pode que me gustase algún enrredo que saia na televisión ou algunha boneca, pero sabía que non podía ser e non me anoxaba por iso. Eu era feliz cando o domingo pola mañá miña nai nos deixaba ve-los debuxos antes de ir á misa, e logo pola tarde iamos a ve-las avoas; nunca precisei que "papa noel" me trouxese unha comba ou que a bicicleta fose de cor rosa, nunca o "rato pérez" me deixou cartos debaixo da almofada, e se o día de reis ó erguerme non tiña un agasallo enrriba dos zapatos non ocorría nada, porque sabía que miña nai me mercara unhas zapatillas pra andar pola casa, unha cinta pro pelo ou uns calcetíns, que sí me facían falla. Ti medraches igual ca min, sabendo que os cartos non os dan, así que, se agora te-la sorte que tes, non a desbotes e non vaias pola vida tentando asoballar a ninguén, que tí soa non es nada. Se eu fallei ¿quen che dixo a tí que che vai sair ben? Os consellos danse porque non custan, asi que CALA.

Aquel que me quere, lévame agora da man e non me vai deixar caer ¿podes tí dici-lo mesmo?