Pra lingua de amor 2oo8

Agora xa é tarde

E as pingas borraron as túas pegadas,
caen sen reparo sobor deste camiño
que une o teu xardín co meu.
E as bágoas, coma esas pingas
tra-los vidros da ventá, borran os teus bicos
e caen sen reparo sobor do amor
que unía o meu corazón co teu.

Pero anque a inspiración chegase tarde, aquí sempre chego a tempo de escribir aquelo que creo que chega ó nivel esixido.

Esta visto que se me obrigan a escribir nunca vou dar pé con bola.
Teño que escribir cando o meu maxín está listo e cando aquelo que ando moendo pasa de picón e chega a fariña, pra así poder amasa-lo e logo cocelo, no forno de pedra, con raxas de toxo e bosta fechando a porta.