Do que aconteceu na noite do san xoan

Nesta nosa terra as lendas son algo que nos identifica falan de mouros,de trabes de ouro, de donas encantadas e ata de sereas. Esta que aquí vos deixo fala da fogueira do San Xoan e é unha das que máis me gusta a lenda de

Dona Mariña

Nos tempos do feudalismo, alá polo século XIII ou XIV, vivia nun castelo en galicia un conde chamado don Froilán. Anque xa non era un rapaz novo seguía solteiro. Era moi afeccionado á caza e a sair dacabalo a percorre-las súas terras, acompañado ás veces por algún dos seus amigos veciños ou por algún escudeiro. Camiñaba unha mañá por uns cantís dun monte á beira do mar cando veu na praia o corpo dunha muller que parecía durmida; estaba espida pero as pernas non se lle vían porque estaba detrás dunhas rochas. Cheo de curiosidade foi achegándose paseniño, pero cando o cabalo pisou as areas espertou a muller que resultou ser unha serea, ela quixo voltar ó mar pero xa os escudeiros de don Froilán a tiñan rodeada impedíndolle fuxir. Un dos escudeiros puxo a serea nun cabalo e levarona ó castelo de don Froilán que, prendado pola fermosura da muller, namorouse e quixo casar con ela. Una vez no castelo vestida e atendida por varias doncelas quixo bautizala; e como saira do mar considerou que o nome que mellor lle acaía era o de Mariña. Pero dona Mariña era muda, non sabía falar e a pesar dos intentos de don Froilán pra ensinarlle as frases máis simples, non saia nin unha verba da boca dela e isto tiña o conde entristecido. Ó cabo do temo naceu o seu primoxenito e don Froilán veu como a nai bicaba ó meniño con amor e como o aloumiñaba, pero non lle dicía ningunha das verbas cariñosas coas que as nais lle falan ós fillos; somentes cos seus xestos se podía expresar e algunhas veces remataba chorando por non poder dicir o que sentía por el. Chegou a véspera do San Xoan e con ela a festa e a fogueira no castelo. A don Froilán gustáballe que os seus campesiños e servos se divertisen e por iso se achegou á fogueira, e con el dona Mariña co meniño no colo. Ela nunca tal vira, máis como era unha criatura da auga fuxía das muxicas. Nun intre don Froilán colleulle o meniño dos brazos e foise cara á fogueira facendo que o guindaba ás lapas. Tal foi o medo que colleu dona Mariña que da súa gorxa saiu un berro "Meu fillo",dende aquela comezou a falar. E en recordo de todo isto chamáronlle o meniño "Xoan".