Xa chegou o sol

Estes días de sol non apetece facer nada, a non ser que sexa sair pola fresca pasear un anaquiño ou pra irse bañar ó río. Cando eramos cativos e chegaban estas datas o único que che apetecía era chegar á casa pra deitarte na eira á sombra da viña logo de comer e xogar por alí, a iso da media tarde entrábache a fame e ías onda túa nai, -Mamá, podemos come-lo bocadillo, e mamá dicíanos -Non sei que hora é, vai mira-lo reloxo da cociña e dime. Saias a correr e voltabas ampeando pola carreira -A agulla... grande está... no sete... e a pequena... entre o cinco... e o seis, -Tes que agardar a que a agulla grande chegue ó doce; e seguías a enredar pola eira mirando de cote o reloxo pola ventá da cociña.

Segundo fomos medrando xa nos daban permiso pra ir xogar á Senra ou ir á casa dalgún amigo e foi cando comezamos a irnos bañar ó río da Barxe, anque non é moi grande era máis co noso pozo dos patos da horta, iso sí, a auga estaba ben máis fría, porque non estaba parada ó sol todo o día.

Desas tardes é de onde ven a afección por estar ó fresco na beira da auga, e agora que xa somos maiores gustamos de sitios coma o Xirimbao, Barosa e o Penedo.

Eu penso que esta afección é parte do noso xeito de vida, algo que nos define como bos galegos, ¿quen non botou nunca unha tarde nunha romería debaixo dos carballos, á beira dun río, comendo empanada e pulpo?

Pois agora que ven o vran, vivamos como galegos. jajaja.