Muller

A meu gaiteriño,

ainda me acordo,

cando baixabas polo monte abaixo,

e viñasme ti dicindo.

Bota carne no pote, Marianiña,

bota carne no pote, Marianá,

un molete enteiro. enservelletado,

unha bota con viño, chupaená!

Muller, fartura de loita

qué che hei decire eu, muller?

¡Ti és coma a terra nosa,

e a terra é coma ti é!

Deixeivos a entrambas soias

anque convosco quedei.

Valeira está a terra, morna

ti, sementada, abofé. (bis)

E o vento decia

pronto hei de volver!

,pra tira-la fame,

pra poder comer... (bis)

Ai, muller, cántas noitiñas,

te deitaches coa tristura?,

e o vento, ainda che traguía,

as novas dos que marmuran.

E o vento decia,

pronto hei de volver...

Ti és o milagre da terra

e, a terra é un milagre teu

mistura de mel e cerna

de fera e de anxo do ceo.

Pariches de pé o fillo,

como fan no mente as bestas.

E hoxe que volto vencido,

para que eu venza ti te deitas.

O voltar, qué che hei decir?

¡Maldito o día e a hora

en que te deixei aquí

pra percurar vida fora!

O inverno da emigración

roubóunos a primavera,

quén eu era, xa non son,

e ti non és a que eras!

Xa poden os leiros dar

colleitas ben abondosas,

poden en Madrí falar

con palabras ben fermosas,

que nunca nos han de pagar

a nosa fame de outrora!

Eo vento dicía,

pronto hei de volver,

pra tira-la fame

pra poder comer ...

Fuxan os ventos (do disco Sementeira 1978)