Entroido 2010

E de paso filloas e orellas.

Eire

Galega de nacemento anque o meu nome diga Irlanda, pequerrecha anque non queira, 3.5*3.3 e curiosa por demáis. Así son eu.

Eu

Case batelo de batejite e delete, e delete e batelo.

Quen me dera ser un trasno, perquerrecho, case invisible, e sobor de todo listo coma un allo, agudo e áxil. Quen pudise, andar polo monte mudándolle a cor ás árbores, abrindo as flores, remexendo nas follas do outono. Anque non os vexamos, eles van sempre canda nós, sempre; dando igual que sexa verán ou inverno, día ou noite. Creo que no canto de ter un anxo da garda, o que garda de min é un trasno ou trasna, que sempre ten gana de enrredar.

Anque por min pasen os anos, polo meu trasno non, e ós meus vintenove, o meu trasgo segue a ter dous ou tres aniños, gusta do entroido, do recendo das flores, dos doces do inverno e ata do soliño do verán; quizais por iso unha parte de min non medre nunca e siga sendo unha meniña; feliz só co recendo das mimosas ou co cantar da auga do río.

Deica .